Afscheid nemen van mijn moeder is het moeilijkste wat ik in mijn leven heb gedaan. Mijn vader en ik rijden in de auto zwijgend naar het ziekenhuis. Ik heb geen idee wat ik moet verwachten. Niemand leert je immers hoe je op je zestiende afscheid van je moeder moet nemen. Ik ben niet verdrietig, omdat ik weet dat mijn moeder niet meer kan. Natuurlijk wil ik dat ze blijft leven, maar soms kun je wel iets heel graag willen, maar kan het gewoon niet. Nu wil ik alleen nog dat ze snel de rust vindt waar ze zo naar verlangt. Voor mij komt het zo onverwacht dat ik eigenlijk niet eens de kans heb gehad, om er goed bij stil te staan hoe mijn leven gaat veranderen. Ergens misschien wel goed, anders had ik alleen maar lopen piekeren over hoe het afscheid zou zijn en wat er daarna allemaal zou gebeuren. Als we de auto hebben geparkeerd, is het een klein stukje lopen naar het grote gebouw van wit beton.

Die heerlijke kus…

Haar schaterende lach werkte aanstekelijk, haar vriendinnen schoten allemaal mee in de lach. Het was druk in de kleine bar… 15 meiden bij elkaar die de verjaardag vierden van één van hen. Roos was 21 geworden en dat vierden de meiden uitbundig. Met z’n allen hadden ze eerst een hapje gegeten bij de Griek en daarna waren ze monter aangekomen in ‘Het Luifeltje’, een gezellige kleine bar in het hartje van de stad. Roos was een vrolijke en montere meid, studeerde aan de Kunstacademie en was geliefd bij zowel familie, vrienden als mede-studenten. Ze was altijd wel in voor een grap en was open en sociaal. Deze avond genoot ze met volle teugen. Ze nipte net van haar eerste glas Baileys toen haar ogen een paar andere ogen ontmoetten…

De buitendeur ging open. Pedro’s stem klonk hard en schril. ‘Fabina, Larissa, er is iets ergs gebeurd. Alle mensen rennen naar binnen.’ Met een ruk keerden de zussen zich naar Pedro. Die stond met wijd opengesperde ogen in de deuropening. Tranen biggelden over zijn wangen. Fabina rende naar haar broertje, tilde hem op en drukte hem tegen zich aan. ‘De mensen op straat begonnen ineens te schreeuwen,’ verstond Fabina tussen zijn snikken door. Plotseling trilden alle ruiten. Ergens in de verte hoorden ze een doffe dreun. Sirenes begonnen te loeien. Fabina gaf Pedro over aan Larissa en liep naar buiten.